ناگهان روزی می آید / که سنگینی رد پاهایم را / در درونت حس کنی / رد پاهایی که دور می شوند / و این سنگینی / از هر چیزی طاقت فرساتر خواهد بود

.: نقطه آبي :.

سه‌شنبه ۱٢ مهر ۱۳۸٤
 

تو شاهكار خلقتي

                   نهايتي......

                             نهايتي

به بامداد دوستي

من ازطلوع دلپذير خنده هاي تو

                                 به خلسهء هزار شعر عاشقانه ميروم

در ابتداي كوچهء تفاهم اي پرندهء اميد!  

                                               تو اي نجيب!

                                                      فروغ صبح روشني!

من از سكوت و آن صداقت نهان تو

                                         به سكر عارفانه ميروم

                                                  به قصر مجد دوستي

                                                        به خيمهء اميد و آرزو

                                                                به عشق كودكانه ميروم

خداي من!

من از تلاوت كتاب آسماني لبت

كه حاوي تمام سوره ها و آيه هاي مهرباني است

من از شنيدن كلام تو

                    نوشتن سلام تو ... كه نامي است           

                                          به عرش صوفيانه ميروم

تو شاهكار خلقتي

تو واژهء صميمي محبتي

غنيمتي

غنيمتي

به وقت كوري شبم

من از فروغ پر تلالوء نگاه تو

                              به عمق پر حماسهء كتاب شاهنامه ميروم

 اميد من!

  هواي من!

    تنفسم!

      تو خود حماسهء بديهي صلابتي

                               چه عزتي....

                                     تو جاودانه لذتي!

در امتداد مهر بي بهانه ام

مقدس يگانه ام

              به لطف كبريائيت

                        به صورت خدائيت

                              در آن نگاه شيشه اي مهرباني ات

تو اي نسيم

طليعهءاميد

به اوج عشق بيكرانه ميروم

 

                            تو شاهكار خلقتي

                                  تو خالق تمامي صداقتي

                                                   حقيقتي

                                                      نهايتي

                                                         غنيمتي

                                                           غنيمتي

...........................................

تو زندگی لحظه هايی هست که با وجود شکوه و بزرگيش نميشه به راحتی ازش حرف زد... واسه گفتن خوبی بعضی چيزا کلمه ای نداريم... کلمه ای نيست. نميتونم بگم شنيدن صدای ضبط شدهء سهراب سپهری تو بيمارستان وقتی ميگه: تو شاهکار خلقتی..چه شکوهی داره.                                                                نميتونم بگم صداش مثه چيه... مثه صدای کيه... نميدونم.

¤ نوشته شده توسط مرجان در ساعت ۳:٢٠ ‎ب.ظ

ارسال به : Balatarin Donbaleh Cloob Mohandes Delicious Stumbleupon Friendfeed Twitter Facebook Greader Addthis to other
..........................................................................پیامهای دیگران ()