یه وقتایی یه پرنده کوچولو میتونه باعث سقوط یه هواپیمای غول پیکر بشه

یه پرندهء اونقدر کوچولو که وقتی هواپیما روی باند پروازه، حتی واسه له شدن زیر چرخای هواپیما هم خیلی کوچیکه

کاش راه من و تو به هم نمیرسید پرنده کوچولو!.. چون حقیقت اینه که نه من اونقدرا ضعیفم، نه تو اونقدرا مرگباری

من جرب المجرب حلت به الندامة

.

.

.

حالا حکایت ماست

از پشت شیشه ماشین بغلی

این زن دیوانه است

با خودش حرف میزند

میخندد

آواز میخواند

از پنجره خانه روبرو

باید پلیس خبر کرد

برای این زن که از صبح

روی میز آشپزخانه

نیمه برهنه

مینشیند

سیگار میکشد

و برای سگش

که از خودش بزرگتر است

شعر پرت میکند

برای گنجشکهای خیابان

این زن فرشته است

کیک میپزد

خرد میکند

روی هره میریزد

به چشم تو اما

این زن

آنقدر معمولی است

که نمیشود حتی

طلاقش داد

فارغ شدم

اندوه تو در من بود

زیر پوستم تکان میخورد

بزرگ میشد

لگد میزد

و جانم را میمکید

دیشب

اندوه تو را زاییدم

حالا یکی بیاید

این ملحفه را روی صورتم بکشد

خدا را شکر

نوزاد سالم است

من اما

        سر زا رفته ام

.

.

.

مو... همان 

 میان...همان

 قصه کمان ابروان

      همان

عاشقان من فقط

                     شاعران قابلی نبوده اند

تو را خواستن

حس پیچیده ای است

ترکیبی از گناه و

دلتنگی

با تو بودن

خلاصه بلاهایی است

که میتواند

بر یک زن نازل شود

گاه چمدانی میبندم

دل خوش به وعده هایی که از زمین میرسد

گاه

جای دندانهای خودم  را

روی این سیب

انکار میکنم

خودت بگو

بین بد و بدتر

به تو پناه بیاورم

یا به تو؟

از کارهای نکرده

خسته شده ای

داستانهایی که نخوانده ای

عجیب کسل کننده اند

و سنگینی بارهایی که نبرده ای

شانه هایت را رو به زمین فشار میدهند

تو

از تمام جنگهایی که نرفته ای

زخمی به خانه باز میگردی

سربازِ چوبیِ غمگین من!

حالا بنشین

نفسی تازه کن

میروم چای بریزم

...

باید ایستگاه خوابهایم را عوض کنم

ای کاش خوابها

مثل اتوبوس بود, مثل قطار

مثلا میشد در یک ایستگاه دور پیاده شوی

آنجا که بشود یک دل سیر

خوابید

آنجا که تا صبح

از این صدای ونگ ونگ

خبری نباشد

از صدای گریه بچه ای که نزاییده ام

تمام این شبها

خوابم نمیبرد

××××××××××

هفته پیش با یه دوست خیلی خیلی عزیز رفتیم خانه شاعران. بعد از صد سال. بماند که کلی تغییر قیافه داده بودیم و سیبیل و کلاه شاپو   و ... که ما رو نشناسن و بهمون گیر ندن که شعر بخونیم. خلاصه خفتمون کردن. منم تو رو در بایستی این چند تا سوسک و که تو وبلاگم ول کردم براشون قرائت فرمودم. اینکه مثه همیشه ساعد باقری عزیز به من لطف داشت که واقعا باید خدا رو شکر کنم. اتفاق عجیب این بود که ساعد تو همون جلسه گفت که این شعر اولی رو- سوسک نوشته ها: شماره یک-.. همین چند روز پیش تو روزنامه خونده!!!!! و خیلی هم خوشش اومده!

خواستم همینجا از دوست عزیزی که زحمت کشیده شعر ناقابل و سوسکی بنده رو بلند کرده, تشکر کنم . اما آقاجون! شما که زحمت میکشی شعر دیگرون و از تو یه وبلاگ بی نام و نشون بلند میکنی, لااقل یه کم سلیقه شعریت و ارتقا بده! اینا آخه ارزش دزدیدن داره؟...

اگر هم که اصرار داری که : نه! همینام خوبه... پس بیا اون دوتا سوسکه دیگه رو هم بلند کن که اولی احساس غربت نکنه. خدا رو خوش نمیاد

نشسته ام کف این آشپزخانه

یک قوطی اسپری سوسک کش توی دستم

دارم ادای قهرمانها را در میاورم

آنروز هم که گفتی میروی

چمدان را به دستت دادم

و فکر کردم قهرمان این قصه منم

هنوز هم نمیفهمم چرا

همیشه رو به جلو فرار میکنم

 دیگر نه ترس سرشان میشود

نه رودربایستی دارند

وقتی تو نیستی

سوسکهای فاضلاب هم

مرا آدم حساب نمیکنند

دارم فکر میکنم

این سوسک درشت قهوه ای

که بر فراز کابینت آشپزخانه

اینطور پیروزمندانه به من زل زده

رفتن تو را بو کشیده

یا بی کسی مرا